“We nemen niks over of weg, maar leggen verbindingen!”

Lenie Thuss, Anke Voesten en Maikel van der Beek zijn sinds 1 juni als Contactpersonen dorpen en wijken de aanspreekpunten voor inwoners in alle Zevenaarse wijken en dorpen. Intern worden ze al de Drie Musketiers genoemd. Lenie: “Dat komt omdat ze ons veel samen zien en omdat we eropuit trekken!”

Lenie vertelt enthousiast verder: “De visie van de gemeente is: ‘Zevenaar verbindt!’ Alle inwoners zijn aan zet. Wij gaan het gebouw uit en op zoek naar de inwoners. We kijken in dorpen en wijken wat er leeft. En we willen initiatieven die daar leven ondersteunen.” Maikel: “Daarnaast zijn we de formele contactpersonen voor dorpsraden en nieuw op te richten wijkraden, met name in de stad Zevenaar. In bijna alle dorpen is wel een dorpsraad of is er één in oprichting.”

Fietsrondjes maken
Sinds 1 juni 2018 is het trio actief in de nieuwe functie. Lenie is direct met dorpsraden, collega’s en de wethouder een fietsrondje gaan maken door Ooy en Oud-Zevenaar. “Daar hebben we samen bekeken wat er nou zoal leeft. Uiteindelijk bleken dat elf of twaalf punten die we hebben bezocht en waar we ter plekke over hebben gesproken. Zo heb ik dat ook in Lobith, Tolkamer en Tuindorp gedaan. In Pannerden ben spelen. Idem dito voor inwoners die met problemen zitten. Dan ga ik dingen navragen. Daarnaast heb ik het geluk dat veel dingen in ‘mijn’ dorpen al lopen of staan. Eens in de twee weken doen we nog het Burgermeesterspreekuur op het gemeentehuis. Dat is een open inloop voor wie maar wil.” Maikel heeft gemerkt dat je in een dorp opvalt als je er niet vandaan komt. “Dan wil iedereen je leren kennen. Veel contacten zijn nu nog gericht op klachten, de komende tijd willen we laten zien dat we van meer zijn dan alleen maar van vragen en klachten. Wij zijn geen wijkcoördinatoren, maar de schakel tussen inwoners en gemeente.”

Mensen-mens
De Drie Musketiers hebben intern moeten solliciteren naar hun nieuwe functie. Anke: “Je moet in deze functie wel echt een mensen-mens zijn.” Maikel: “En naast ambtenaar, af en toe ook inwoner kunnen en durven zijn.” Lenie: “Ik stel mezelf voortdurend de vraag: hoe zou ik hier nu als inwoner tegenover staan? Als ik ik gewoon aangeschoven bij een overleg van de dorpsraad; dat leverde allerlei uitnodigingen op en zo ontmoet je veel mensen in het dorp. Hetzelfde met het 20-jarig bestaan van jongerencentrum de Sfinx.” Lenie gaat regelmatig gewoon ergens zitten. “Niemand weet dat ik van de gemeente ben als ik praatjes aanknoop. Uiteindelijk komen we daar dan wel op uit en vertel ik wat ik kan betekenen. Ik zoek dat contact op deze manier ook echt op. Mensen vinden het fijn dat ze een gezicht hebben bij de gemeente en met vragen bij je terecht kunnen. Daarnaast kan ik ze direct wijzen op de FIXI-app; een App waarmee mensen van alles kunnen melden.”

Echt communiceren
Maikel: “Wij zijn echt ambassadeurs van die App. Mensen kunnen niet alleen iets melden, maar hun melding ook volgen en bijhouden wat ermee gebeurt.” Anke begon haar nieuwe functie ook met het bezoeken van de dorpsraden. “We hebben geen fietsrondjes gemaakt; ik ben aangeschoven en probeer de dorpsraden te helpen met vraagstukken die op deze manier wel of geen reactie van de gemeente zou krijgen? Of op een bepaalde manier zou worden behandeld? Ik heb er veel behoefte aan om écht te communiceren. Een gesprek levert vaak veel meer op dan een mail.”

Afstand verkleinen
Maikel: “Daar moeten inwoners wel aan wennen, dat er ineens iemand uit het gemeentehuis voor de deur staat. Wij gaan in de contacten met inwoners overigens niet op de stoel van onze collega’s zitten. We zijn geen vakspecialisten. Als gemeente hebben we een afstand naar onze inwoners en die willen we verkleinen of wegnemen.” Lenie: “Het is intern ook nog best zoeken. Als mensen iets zelf willen doen, mogen ze dat dan ook doen? Kunnen wij die ruimte creëren? En als dat niet kan, waarom dan niet?” Anke komt met een ander voorbeeld. “Als vijf verschillende mensen mij vijf keer dezelfde vraag stellen, dan ga ik intern uitzoeken of we mogelijk iets in onze informatievoorziening kunnen doen of veranderen. Het is een proces van de lange adem en we staan pas aan het begin.” Lenie: “We mogen pionieren en krijgen behoorlijk wat ruimte om inhoud aan onze functie te geven. We ondersteunen inwoners, maar worden nooit zelf de trekker van een initiatief. De inwoners blijven altijd verantwoordelijk.” Maikel: “Wel kunnen we beleid vertalen naar zaken die inwoners zouden kunnen gaan doen.”

Eigenaarschap bij bewoners
Drie jaar geleden is Het Krachtlokaal gestart. Waar raakt dat het werk van de contactpersonen dorpen en wijken? Maikel: “Wij werken, net als binnen Het Krachtlokaal, volgens de kompaspunten van de Frisse wind in de wijk. En we willen burgerinitiatieven in de dorpen en wijken houden en daar ondersteunen, zodat de gemeente, als in ‘het gemeentehuis’, niet nodig is bij het realiseren ervan.” Lenie: “Dan blijft het eigenaarschap maximaal bij de inwoners.”

Boost
Maikel: “Belangrijk om te zeggen, is dat wij ons niet bemoeien met zorg. Als we een gesprek hebben en er is zorg nodig, schakelen we door naar de Gebiedsteams. Idem dito met welzijnsvragen; die zetten we door naar Caleidoz.” Anke: “We nemen niks over of weg, maar leggen verbindingen. Wij doen eigenlijk van alles, maar ook weer niks. Wij voeren gesprekken, hebben contacten, ondersteunen in het geval van initiatieven en verbinden als vragen zorg- of welzijnsgerelateerd zijn.” Lenie: “Ik vind het zo leuk om te doen, er zit zoveel uitdaging in dit werk! We komen vanachter ons bureau vandaan en mogen anders werken, naar de mensen toe.” Maikel: “Nu hoop ik op de boost die we bij de start van Het Krachtlokaal ook hadden. Er was toen veel reuring, we kregen een pand, er kwam een structurele nieuwsbrief en mensen kwamen continu met casussen. Door bijvoorbeeld de herindeling heeft alles op een wat lager pitje gestaan. De intentie is er weer een flinke zwengel aan te gaan geven. Niet door het zelf te doen, maar door inwoners uit te nodigen met initiatieven te komen!”